سازند آسماری با سن الیگومیوسن یکی از مهمترین سنگهای مخزن میدان نفتی پارسی در فرو افتادگی دزفول شمالی در جنوب غربی ایران می باشد. این سازند بطور همشیب روی رسوبات عمیق سازند پابده قرار داشته و در بالا نیز به طور همشیب توسط رسوبات تبخیری سازند گچساران پوشیده شده است. سازند آسماری در این میدان اساسا از سنگ های کربناته (آهک و دولومیت) و میان لایه های نازکی از شیل به همراه انیدریت قاعده ای (با ضخامت تقریبی 10 متر) تشکیل شده است. با توجه به کم عمق شدن تدریجی و رخساره های همراه می توان گفت که انیدریت قاعده ای در شرایط دیاژنتیک اولیه (Early Diagenetic) و در زمان پایین رفتن سطح آب دریا و خروج از آب و در اقلیم گرم و خشک در یک سکانس کم عمق شونده بسمت بالا و در محیط سوپراتایدال بوجود آمده است.جهت تعیین محیط رسوبی سازند آسماری در میدان نفتی پارسی چاه های A و B مورد بررسی قرار گرفت که در نهایت منجر به شناسایی 18 میکروفاسیس در هفت گروه محیطی دریای باز، سد یا بار، کم عمق زیر جزر و مدی، ریف، لاگون، بالای پهنه جزر و مدی (سوپراتایدال) و پهنه های بین جزر و مدی (اینترتایدال) قرار گرفتند.تطابق میکروفاسیس های مورد نظر با مدل رسوبی پیشنهاد شده برای محیط رمپ کربناته توسط باکستون و پدلی (Buxton & Pedley,1989) و وجود ریف کومه ای (Patch Reef) نشان می دهد که سازند آسماری در این میدان بصورت شلف بدون حاشیه و یک رمپ کربناته می باشد. گسترش بقایای موجودات ریف ساز به صورت ریف کومه ای یا ریف محلی دیده می شود و وجود سد یا شول (Shoal) باعث ایجاد لاگون در پشت آنها شده است.